https://www.jonyautoparts.com/
آینه دید عقب آینه ای است که در قسمت بیرونی وسیله نقلیه موتوری قرار می گیرد تا به راننده کمک کند تا قسمت عقب را ببیند و در کنار خودرو، خارج از دید محیطی راننده قرار می گیرد.
تقریباً همه خودروهای مدرن به جای بالها (قسمتی از بدنه بالای چاه چرخ ها) آینه های جانبی روی درها - معمولاً روی ستون های A - نصب می کنند.
آینه های جانبی را می توان به صورت عمودی و افقی به صورت دستی یا از راه دور تنظیم کرد تا پوشش مناسبی برای رانندگان با ارتفاع های مختلف و موقعیت های نشستن ایجاد کند. تنظیم از راه دور را می توان به صورت مکانیکی از طریق کابل های Bowden یا به صورت الکتریکی از طریق یک موتور چرخ دنده تنظیم کرد. شیشه آینه همچنین می تواند به صورت الکتریکی گرم شود و می تواند شامل کم نور الکتروکرومیک برای کاهش تابش نور به راننده از چراغ های جلوی خودروهای بعدی باشد. آینه های بغل به طور فزاینده ای حاوی تکرار کننده چراغ راهنما خودرو هستند. شواهدی وجود دارد که نشان میدهد تکرارکنندههای نصبشده روی آینه ممکن است مؤثرتر از تکرارکنندههایی باشند که قبلاً در مکانهای اصلی سمت گلگیر نصب شده بودند.
در دهه 1940، بسیاری از جاده ها آسفالت نشده بودند و دارای دو خط بودند، یکی در هر جهت. رانندگان فقط باید به ترافیک کنار خود و مستقیماً پشت سر خود توجه کنند (دید عقب). بنابراین، تا اواخر دهه 1960، بیشتر خودروهای سواری با آینه های داخلی، تنها آینه بغل سرنشینان را به عنوان لوازم جانبی اختیاری داشتند، زیرا یک کالای لوکس به حساب می آمد.
در ایالات متحده و کانادا، استاندارد فدرال ایمنی وسایل نقلیه موتوری 111 اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه و استاندارد 111 ایمنی وسایل نقلیه موتوری کانادایی، آینه سمت راننده را ملزم به ارائه "بزرگنمایی واحد" می کند، یک آینه تخت بازتابنده 1:1 که بدون اعوجاج به دست می آورد. . با این حال، بزرگنمایی واحد، میدان دیدی را که آینه هایی با اندازه سازگار با بدنه می توانند فراهم کنند، محدود می کند. به استثنای آمریکای شمالی، مقررات ECE در اکثر نقاط جهان به آینه های جانبی راننده اجازه می دهد سطحی صاف، محدب یا کروی داشته باشند. بخش غیر کروی معمولاً با یک بخش محدب بزرگتر ترکیب می شود، با یک نوار قابل مشاهده بین دو قسمت خطوط فاصله دارند تا راننده را از تغییرات چشم انداز متفاوت دو بخش آگاه کنند.
با توجه به فاصله چشم راننده تا آینه بغل سرنشین، میدان دید مفید را فقط با آینه های محدب یا کروی می توان به دست آورد. با این حال، تحدب نیز جسم نمایش داده شده را کوچک می کند. از آنجایی که این اشیاء دورتر از آنچه هستند به نظر می رسند، راننده ممکن است مانورهایی مانند تغییر مسیر را انجام دهد، با این فرض که وسیله نقلیه مجاور در پشت فاصله ایمن قرار دارد، در حالی که واقعاً نزدیکتر است. در ایالات متحده، کانادا، هند، کره جنوبی و استرالیا، اشیاء در آینه های غیرمسطح حکاکی شده یا چاپ شده با افسانه های هشداردهنده نزدیک تر از آنچه به نظر می رسد هستند.
معمولاً در خودروهایی که از دهه 2000 ساخته شدهاند، آینههای جانبی را میتوان به صورت دستی یا الکتریکی جمع کرد تا هنگام پارک کردن خودرو یا شستشو در ماشینشویی اتوماتیک، از آنها محافظت کند. برای اتومبیل های عبوری آسان است که آینه های بیرون زده را نیشگون بگیرند. ویژگی تاشو به محافظت از آنها در برابر آسیب کمک می کند. مقررات ECE 46 ایجاب می کند که آینه ها به گونه ای تعبیه شوند که در هنگام برخورد با سیلندر آزمایشی که نشان دهنده یک عابر پیاده است، تکان بخورند.
تا مارس 1983 بود که وزارت حمل و نقل ژاپن اجازه ثبت خودروهای بدون آینه روی گلگیرهای جلو را داد، بنابراین آینه های عقب بسیار جلوتر روی گلگیرهای جلو نصب شدند. خودروهای جدیدتر ژاپنی دارای آینه های جانبی مشابه با سایر کشورها هستند. رانندگان تاکسی و سایر رانندگان حرفه ای همچنان آینه های بالدار را ترجیح می دهند زیرا احساس می کنند در ترافیک بسیار سنگین بهتر کار می کنند.
استاندارد 111 ایمنی وسایل نقلیه موتوری فدرال به آینه های جانبی محدب نیاز دارد که شعاع انحنای بین 889 میلی متر تا 1651 میلی متر داشته باشند. استاندارد 111 ایمنی وسایل نقلیه موتوری کانادایی محدوده ای بین 890 میلی متر تا 1800 میلی متر را مشخص می کند. نه استانداردهای ایالات متحده و نه استانداردهای کانادا اجازه استفاده از لنزهای غیر کروی را نمی دهند. مقررات ECE اروپا 46، که در بیشتر نقاط جهان استفاده می شود، امکان نصب آینه های مسطح، محدب و/یا کروی در دو طرف خودرو را می دهد. تحقیقات ایالات متحده نشان می دهد که آینه های جانبی غیر تخت راننده ممکن است به کاهش تصادف کمک کنند.
https://www.jonyautoparts.com/